Απόστολος Ζώτος, Collage 2009
Ε.Χ. Γονατάς - Η ουλή
Η πληγεί θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει. Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους. Γι' αυτό τ' αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους. Η Κρύπτη, εκδόσεις στιγμή, 1991
Σχόλια
σε αγωνιστές και σε οδηγητές
σε δάσκαλους και ποιητές
η εγωπάθεια αυτή;
Όμως, πώς θ' αποδείξεις σε ξεφτισμένους και ξεφτιλισμένους φιλόσοφους,
ότι δεν άρμοζε σε μιαν αποτυχημένη γενιά,
να περιφρονεί τα πάντα πλην του εαυτού της...
Ίσως βέβαια να θεωρεί ότι τούτη η εποχή
δεν είναι εποχή για (αυτο)κριτική
και άλλα "αιχμηρά" παρόμοια.