Απόστολος Ζώτος, Collage 2009
Απόστολος Ζώτος - Κύθνος 1987
Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο
Ε.Χ. Γονατάς - Η ουλή
Η πληγεί θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει. Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους. Γι' αυτό τ' αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους. Η Κρύπτη, εκδόσεις στιγμή, 1991
Απόστολος Ζώτος - Ωδή σε νυφική κασέλα
Και πρόσεξε μην την παραγγείλεις στην Πόλη και τη Βενετιά στις γέφυρες τις σκοτεινές του Δουνάβεως μακριά στο Βουκουρέστι -και ας ωρύεται ο Τσέλαν- πάρεξ σε Χιονιαδίτη μάστορα με τη σελήνη στο σελάχι και μουγγές νύχτες του Γράμμου ένοχα με ιώδιο και κοντύλι χρυσό ιστορημένες στο στήθος του. Τι ωραία τη χαρά να δώσεις στου ξύλου την ευλάβεια ώχρα προπατορική εγκαυστικό κόκκινο ζάμπλουτο μπλε Σαρανταπόρου που θέλησε ο καιρός το φως άστρου που με τον εναέριο χάθηκε νόστο χελιδόνας. Αρώματα απ' το Ισπαχάν να κρύβεις μέσα την ασημί κατάνυξη του καθρέφτη χτένι νεόνυμφο ποικιλίες ρόδων μετάξια από την άνοιξη του κορμιού σου. Ύστερα ξαφνικό βοριά να φυλάξε...
Σχόλια
σε αγωνιστές και σε οδηγητές
σε δάσκαλους και ποιητές
η εγωπάθεια αυτή;
Όμως, πώς θ' αποδείξεις σε ξεφτισμένους και ξεφτιλισμένους φιλόσοφους,
ότι δεν άρμοζε σε μιαν αποτυχημένη γενιά,
να περιφρονεί τα πάντα πλην του εαυτού της...
Ίσως βέβαια να θεωρεί ότι τούτη η εποχή
δεν είναι εποχή για (αυτο)κριτική
και άλλα "αιχμηρά" παρόμοια.